Vøringsfossen

We worden vanmorgen gewekt door de regendruppels die op het dak vallen. Gelukkig is het een nette tijd en hebben we eindelijk een keer redelijk uitgeslapen. Andere dagen zijn we al vroeg wakker geworden van het licht dat naar binnen scheen. Voor afgelopen nacht gingen we opzoek naar een oplossing. Resultaat, jassen, handdoeken, sjaal en kussens werden voor het raam gelegd/gehangen om het licht tegen te houden. Het was namelijk gister ook nog eens de langste dag van het jaar en de afgelopen dagen hebben we gemerkt dat zelfs om 23.30u de zon nog vol op schijnt en het net 2 uur ’s middags lijkt.

Na een heerlijke nacht doen we het een beetje rustig aan en hebben we het camping gevoel al helemaal omarmt (excl. Het stukje met de wc-rol onder de arm naar het toilet want gelukkig is dat op deze camping niet nodig…!).
Verder hadden we voor vandaag een rustige planning. Rond een uurtje of 12 besluiten we om toch een beetje in actie te komen en kiezen we ervoor om naar, zo gezegd, een van de mooiste watervallen van Noorwegen te gaan. Het staat aangegeven als een korte wandeling van ongeveer een uurtje, prima idee! Doen we, we hebben weinig zin om ons vandaag helemaal uit te sloven…

Ik heb vandaag het geluk dat Stijn mij de kans geeft om een stukje te rijden… Toppie! ohh daar heb ik mij zo op verheugd! Smalle berg weggetjes, steile hellingen waar je amper omhoog komt of juist te hard naar beneden rijdt… Nee super ik ben dol gelukkig op het moment dat ik de sleutels in handen krijg…!
Met veel goede moed stap ik achter het stuur en ga ik op weg. Al snel baalt Stijn er als een stekker van dat hij mij nou juist op dit stuk heeft laten rijden. We passeren namelijk een aantal bijzondere dingen die hier in Noorwegen te vinden zijn onderweg. We zijn een tunnel doorgereden met rotonde! En we hebben een tunnel gehad die een 360° draai maakte! Echt kicken joh het lijkt net een achtbaan in een pretpark waar je doorheen rijdt. Voor Stijn alleen een klein nadeel, ik bepaalde de snelheid en ging uiteraard niet met een rotgang die tunnel door maar op een nette vrouwvriendelijke manier net iets onder de maximale snelheid, haha!

Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats beginnen we aan de tocht. We lopen een geasfalteerd pad naar beneden en komen dan aan bij een groot hek waar we niet door kunnen. Aan de zijkant van de weg zie je een klein smal paatje vol rotsblokken die naar beneden gaat. Een groepje mensen staat te wachten en vraagt zich af of dit wel de goede route is. Stijn en ik zijn lekker eigenwijs en struinen gewoon het paatje naar beneden. Onderweg komen we de pijlen tegen die de route aangeven. Het pad is inmiddels totaal verdwenen maar in de verte zie je telkens pijlen op grote rotsblokken staan. Die kant moet je dus op maar hoe je er komt is aan jezelf…! Het is dus echt klimmen en klauteren geblazen. Via grote rotsblokken en keien komen we een hele tijd later bij de hangbrug aan die we van bovenaf al hadden gezien. Vanaf hier kun je al een groot gedeelte zien van de waterval en het ‘officiële pad’ eindigt dan ook hier! Voor ons is er niet veel verschil te zien met ‘het officiële pad’ en ‘het onofficiëlepad’ we lopen dus voorzichtig het bruggetje over en vervolgen onze weg. Duidelijk is wel dat dit stukje nog gladder en steiler is en we goed moeten opletten waar wij onze voeten neerzetten. Na behoorlijk wat klauterwerk komen we aan bij de waterval. Het uitzicht is echt geweldig! De weg er naar toe maakt de waterval nog spectaculairder en we staan even midden in een geweldig stuk natuur in alle rust en niemand om ons heen. Echt indrukwekkend!