Peer Gynt Hytta

Wat een dag…!

Mogelijk wordt dit het langste verslag van de hele vakantie…

Vanmorgen vertrekken we al vroeg vanuit het oude mijnwerkers dorpje Roros. We gaan op weg naar onze volgende camping in Otta wat ongeveer 3,5 uur verder op ligt. Onderweg maken we een ‘kleine’ tussen stop voor misschien wel (ik weet het eigenlijk wel zeker) de laatste wandeling door de natuur van deze vakantie in Noorwegen.
Omdat het mogelijk de laatste wandeling kon zijn en we de afgelopen dagen vrij weinig in de natuur gedaan hadden zocht ik iets op dat op onze route lag.
‘T werd het oudste Nationale Park van Noorwegen, Rondane. Een wandeling naar de Peer Gynt Hytta van in totaal 18 kilometer. Tja, na 2 weken zijn we wel ervaren wandelaars dacht ik en hebben we al behoorlijk wat kilometers in de benen zitten.

Het eerste stuk ging perfect en het was echt genieten. De gigantisch verre uitzichten en het gevoel hebben dat je weer in de middle of nowhere bent beland. Na even zo’n geniet momentje zien we in de verte iets glinsteren… Huh?! Wat is dat…!! Een BUS!! Hoe kan dat nou, loopt daar serieus een weg?! Niet veel later maar wel na 5 kilometer wandelen komen we er achter dat het pad langs een restaurant ligt waar je gewoon met de auto kunt komen. Potttverdepiepppp…. hadden we dit hele eind kunnen overslaan! Het was zeker een heel mooi stuk wat we al gelopen hadden maar we merken dat onze benen nu al terug willen en we zijn amper over de helft van de heenweg!

Na vele opties bekeken te hebben waarvan de verstandigste is om terug te keren besluiten we toch om verder te lopen. Het zal toch niet zo zijn dat de mensen die hier hun auto uitstappen het eindpunt wel bereiken en wij met ‘onverrichte zaken’ terugkeren! Nee wij lopen gewoon door. De rotsen en stenen worden steeds hoger lijkt wel en het wordt steeds lastiger je benen op te tillen maar we zijn er bijna, toch?!… En als we de Peer Gynt Hytta zien hebben we het gehaald toch…! Eindelijk naar een hele lange wandeling komen we aan bij de Hytta. We zijn gesloopt en ploffen neer op een steen. Eigenlijk wil ik er niet lang blijven zitten. Met de gedachte dat we het hele stuk weer terug moeten lopen wil ik zo snel mogelijk vertrekken richting de auto. Stijn heeft iets langer de tijd nodig en moet moed verzamelen om het ‘pokke’ eind weer terug te lopen.
Doordat we dus wat langer op deze plek zijn loop ik naar het beekje wat ik hoor stromen bij de Hytta.
Ongelooflijk!!… Hoe kon ik dat nou vergeten zijn!! De kloof!! Naast de Hytta ligt een kloof waar het water van hoog uit de bergen tussen doorstroomt. Het is echt kei mooi om te zien! Geen enkel probleem dus dat Stijn wat moed aan het verzamelen was, anders had ik dit dus echt even gigantisch misgelopen!

De terugweg duurt lang, echt heel erg lang. We hebben wind tegen en ondanks dat de zon schijnt is het koud. Bij ieder bocht denk je, zijn we er al?! Was dit het laatste stuk?!…
Na in totaal 19.2 kilometer gelopen te hebben komen we weer aan bij de auto. We zijn gaar en helemaal versleten. Mijn enige hoop op een keer de vierdaagse mee te lopen is na deze tocht echt finaal van de baan. Ik was amper op de helft van één vierdaagse dag laat staan dat je dit 4 dagen achter elkaar zou moeten doen, onbegrijpelijk!

Voor vanavond hebben we weinig plannen, we kunnen amper op onze benen staan. Na onze overheerlijke zelfgemaakte pannenkoeken aan het water, ploffen we op de bank en komen we er ook niet meer vanaf!

P.s. Het enige wat ik nog vergeten ben te vertellen is de MOOSE!!! die we gezien hebben onderweg! We zijn al de hele vakantie opzoek naar dat ‘beest’ maar hadden de hoop al een beetje opgegeven. Op de weg naar Rondane toe zag ik er tussen de struiken eentje staan! Ik zei MOOSE!!! Stijn keek mij aan en dacht echt.. geloof je het zelf. Ik heb al mijn serieuze blikken moeten laten zien om hem mij te laten geloven. Gelukkig ben ik erin geslaagd en zijn we omgekeerd om hem ‘vast te leggen’. Hij staat op de foto al moet je wel tussen de takken door kijken, haha!!

Fijne avond, wij zullen slapen als roosjes!